در ورزش كوهنوردي حقيقت مرگ همیشه وجود دارد ، يا مي بري يا مي بازي ، وقتي اين حقيقت را

قبول كني تازه زندگي را شروع كرده اي که این خود درسی است.كوهستان محل استفاده از تجربه است

اينجا جايي است كه خودت را بشناسي و عليه عيبهايت قدم برداري.

كوهها ابهتشان را از افرادي كه در آنها مي ميرند بدست مي آورند پس نگذارید ...

کوهنوردی ورزشی برای جهت دادن ، معنا دادن ، شکل دادن ، و آماده شدن برای نوعی زیستن متکی به

 اراده و ایمان است.در یک صعود سخت به یاد می آوریم که چه هستیم و چه می توانیم باشیم و تا چه

حد آماده دفاع از اعتقاداتمان هستیم.

 تمایل به تنهایی گاهی یک نیاز نیرومند و اساسی انسانی است که تنها در کوهستان می توان آن را

تامین کرد. کیفیت کوهنوردی به مراتب با ارزش تر از کمیت صعود است.

 هر چند کوهنوردان بر سکوی افتخار نمی ایستند و در میادین ورزشی برایشان فریاد نمی کشند ، اما

رشته های محبت قلبهای آنان را به یکدیگر پیوند می دهد که باعث می شود دوباره صعود نمایند.

 ورزش کوهنوردی تنها ورزشی است که جایگاه قهرمانی ندارد.

 به یاد داشته باشیم اغلب حوادث کوهنوردی هنگام بازگشت به وقوع می پیوندد که دلیلش ...

 بی اعتنایی به خطرات کوهستان یک نوع جان باختن برای هیچ است " ترس یکی از عوامل بروز خطر

برای کوهنورد است" اگر ترس را حس كني در وجودت رخنه مي كند.

 تنها صعود کنندگان می دانند که چرا باید صعود کرد.

 رسیدن به قله های بلند و گذشتن از گردنه های خطرناک به خودی خود امتیازی محسوب نمی شود

بلکه اصل شناختن ورزش ، کوهنوردی و هدف های (تقویت قدرت درونی) آن است.